مانند یک مدرک افتخاریکه هیچ کجا هیچ بهایی ندارهمثل یه بابا که جونش در اومدتا روی سفره کمی نون بذاره حالا منم با یه دنیا مصیبتتو روزگار پلید و دروغییک عده دارن توی فقر می‌میرنیک عده با صدتا فیش حقوقیآمارها حرف ما رو نمیگناونها یه مشت ادعای دروغنبیچاره اون کارگرهایی که هر روزدنبال بیشتر شدن سقف حقوقنا...

با تو بودن... با تو بودن بهانه می‌خواهدچایِ سبزی کنار دامن کوهیا درون جزیره‌ای خالیفارغ از هرچه غصه و اندوهبا تو بودن بهانه می‌خواهدیک بغل با هزار بوسه‌ی نابچند لحظه فقط نظاره‌ی تولااقل دیدنت شبی در خواببی تو بودن کلافه‌ام کردهپدرم را فراغ، در آوردچقَدَر پیش‌بینی‌ات سخت استمثل خاتمه جَنگِ شهرآوردبی ...

با تو بودن... با تو بودن بهانه میخواهدچایِ سبزی کنار دامن کوهیا درون جزیرهای خالیفارغ از هرچه غصه و اندوهبا تو بودن بهانه میخواهدیک بغل با هزار بوسهی نابچند لحظه فقط نظارهی تولااقل دیدنت شبی در خواببی تو بودن کلافهام کردهپدرم را فراغ، در آوردچقَدَر پیشبینیات سخت استمثل پایان جَنگِ شهرآوردبی تو بودن ...

هی پشت سرم حرف زدی، خندیدی آوارگی مرا به چشمت دیدی من بوسه زدم که عشق را مزّه کنم اما تو بگو چرا مرا بوسیدی؟!

باران گرفته شیرین و مجنون میان این همه لیلا، فقط تو شیرینی میان این همه خسرو، فقط منم مجنون جمعه ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۵ - سید هادی مصطفوی | |

زل میزنم به عکس تو، آرام میشوم دارم به جای خالیات ایمان میآورم

من حجةالاسلام همان فیضیه هستم کانجا سخن از زندگی و عشق٬ حلال است

باران گرفته آبرویم بردهای از بس که شبها حین خواب حرفها از بوسه و آغوش و خلوت میزنم دوشنبه ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۵ - سید هادی مصطفوی | |

به مناسبت سوم شعبان، سالروز ولادت امام حسین(ع) و نیز به پاس گرامیداشت 13 شهید مازندرانی مدافع حرم در خانطومان سوریهبه پاس مقدمت آقا شهید آوردند رضا، رحیم، محمد، سعید آوردند دوباره لشگر مازندران حسینی شد دوباره بیکفنانی جدید آوردند میان آتش و خون در نبرد خان طومان عجب حماسهی سرخی پدید آوردند برا

این چه رسمی است که از قافله جا میمانیم بینصیب از کرم شاه، گدا میمانیم

دارد علی یک نظریه به نام عشق فرضیهی مسلم آن، ذکر فاطمه است

مانند یک مدرک افتخاریکه هیچ کجا هیچ بهایی نداره مثل یه بابا که جونش در اومدتا روی سفره کمی نون بذاره حالا منم با یه دنیا مصیبتتو روزگار پلید و دروغی یک عده دارن توی فقر میمیرنیک عده با صدتا فیش حقوقی آمارها حرف ما رو نمیگناونها یه مشت ادعای دروغن بیچاره اون کارگرهایی که هر روزدنبال افزایش سقف حقوقن

قفس اینجاست؛ صحن آزادی! درد این است؛ حبس آزادی! تو بگو در کجا چنین دیدی؟ با پَرِ بسته؛ رقص آزادی!

از چه میترسانیام از دشنههای آخته؟یا ز رُعبآورترین افسانههای ساخته؟ ترسِ از تهمت و یا از بیمِ نهی و حذف و حصر؟ یا ز سُمِّ اسبهای بر بدنها تاخته؟